Eğer hayatla helalleşememişsek acılar geçmişimizden gelip bizi kovalamaya devam eder. Bir avcının avını takip etmesi gibi. Eğer akıllıysanız aynı silah sizi bir kez öldürebilir. Aynı şey size tekrar ilk kez acıttığı gibi zarar veremez. Lakin bazen insanlar acı döngüsünden kurtulamazlar. Kaçarlar-yakalanırlar-acırlar. Bu döngü o kadar çok tekrarlanır ki bir süre sonra acının tiryakisi olurlar. Acılar onların peşinden gelmese bile onlar bu sefer acıyı kovalarlar. Koşarlar-yakalarlar ve acırlar. Bir tür kurban rolüne girerler. Bu durum hayatlara gölge düşürür. Güneş hiç bir zaman eskisi gibi parlamaz. Hayatlarında hep bir burukluk vardır. Bu durumda sağlıklı bir hayat yaşanmaz. Acısını karşısına alıp onunla konuşabilmeli insan. Onu bir öğretmen olarak kabul edip, kaçılacak bir canavar değil kendine derinlik katacak bir deneyim olarak görmeli. Acı insanı daima tekerliğin içinde koşan ama bir yere varamayan hamster gibi bir kısır döngü değil, onun kaderini değişterecek bir kavşak noktası olmalıdır. Acıları hapsolacağımız kısır döngü değil, kaderimizi değiştirecek yol ayrımları olarak gördüğümüz gün hayatta hep daha ileri gidebileceğiz.Şunu unutmayın: Hayat bir an. Ya efendisi oluruz yada kölesi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder