Gölgeleri soru işareti olan kelimelere bakıyorum. Tam olarak anlayamamaktan korkuyorum ama duygularımı soru işaretlerinin çengeline asıyorum. Evet cevaplar yerine duygular. Kurumaları için. Ben onları göz yaşlarımla yıkadım. Temiz sakız gibi beyaz gömlekler. Zaten kirli duygularla asla karşına çıkamam. Kimisi alim, kimisi deli gömlekleri. Sadece ruhumun kıyafetleri. Kelimelerime duygularımı giydirir podyumda yürütürüm. Dün bayram tıraşına gittim. Berber saçımı keserken " Sana bir şey söyleyeceğim ama üzülme " dedi. " Saçında beyaz teller çıkmaya başlamış " dedi. O da bir şey mi ya karların altında kalmış "coşkum" bir gün beyaz örtüyü delip tekrardan yüzeye çıkabilecek mi? Kendimi adamak istiyorum; bir fikre, bir harekete, bir kadına... Acaba çok geç mi kaldım? Bunca yılın suskunluğunun da ardında saklı olan bir " coşku " olmalı. Sadece akacak bir yürek arıyor. Gömleklerim kurumuştur gidip onları alayım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder