Mucize

 İnsan kaç kere doğar? Doğumlar büyülüdür. Büyüyü bozmamak için kaşlarımı çattım, göğsümü şişirdim, yumruklarımı sıktım ve gölgelerimde pusuya yatmış tüm şüpheleri kovaladım.Çünkü biliyorum ki: şüphe mucizelerin işlemediği tek tuzaktır. Tarlalarımda ekine dadanmış çirkin sesli kargaları kovalar gibi kovaladım. Çünkü şu günlerde dinlemek istediğim tek ses var. Bu ses; biraz asi, biraz bilmeceli, çokça naif ve şevkatli... Hayatım sıratta geçtiği için düz bir çizgide yürümeye alışkınım. Hergün minik bir serçenin pencereme konup bana havadis getiriyor olmasından dolayı biraz da şaşkınım. Aslında birbirimize benziyoruz. Herkesin adımlayıp geçtiği izi çıkmış yollarda değil, ıssız patikalarda yürümeyi tercih ediyorum. Hep kendiyle başbaşa kalmış bir keşiş, suskun geçen yıllardan ötürü konuşmayı unutmuş mudur, merak ediyorum. Ama sevmeyi unutmadığına eminim. Karlı dağın zirvesinde ki manastırda yıllardır sabah akşam ettiği duaların cevabını minik serçe birgün getirir mi, bilmiyorum. Ama iki göğün ufkundan yeni bir günün doğduğunu hissediyorum. Parıldayan, umut veren, içimi ısıtan bu güneşi sevgi ve muhabbetle karşılıyorum...