Sabah afyonum patlamadan ilk iş kahve paketini açtım ve içinden 3'ü bir arada poşetini çıkardım. Paketi yırtarken düşündüm. Aylarca şu küçük poşet, içindeki kahve tozuna yuva oluyor. Hikayeleri fabrikada başlıyor. Kamyona yükleniyorlar. Sonra kimbilir birlikte kaç kilometre yol gidiyorlar. Bir marketin rafına konuyorlar. Birgün benim gibi kahve manyağı biri parasını ödeyip onu alıyor ve bir sabah kahve ile onu uzun süre koruyan ona yuva olan paketin hikayesi poşetin yırtılıp kahve tozunun fincana poşetinse çöpü boylamasıyla son buluyor. Bu hüzünlü bir ayrılık hikayesi. Toz kahve ile onu muhafaza eden poşetine sonunda ayrıldıkları için kederlenen dünyada benden başka manyak yoktur her halde. Ama aşk da tam olarak bu olsa gerek. Ege'nin böyle bir şarkısı vardı. Nakaratında " Başlamam biteceğini bile bile bu aşka başlamam " diyordu. Ama şarkının sonunda başlamamı, başlarım yapıyor ve " Başlarım biteceğini bile bile bu aşka başlarım " diyordu. Bende başlarım kardeşim!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder