Bursa'daki bahçeli site içindeki evimiz. Komşularımız, hatıralarımız ve anne babam ve abimle "tam" aile olarak geçirdiğimiz son yıllarımız. 1999 depreminden sonra yıkılmış Yalova'dan göç ettiğimiz Bursa'da yeni bir hayat kurmuştuk Savaş ailesi olarak. 20 yıl önce bunları ve hayatıma iz bırakan bir tarihi geride bırakıyordum. Üniversiteden mezun olduktan sonra memleketimiz Yalova'ya geri dönüyorduk. 4 kişi gelmiştik 2 kişi geri dönüyorduk. Annem ve ben... Abim uzmanlık eğitimini bir doktor olarak İstanbul'da sürdürüyordu. Babamsa... Artık yoktu. Eşyalarımızın yüklendiği kamyon bizim hareket etmemizi bekliyordu. Komşularımız küçük kırmızı arabamızın sağına ve soluna dizilmiş adeta törensel bir uğurlama yapıyorlardı. Burada geçirdiğimiz 7 yılda onlarla öylesine güzel bir bağ kurmuştuk ki... Adeta akrabadan öte olmuştuk. Birbirimize belki kan bağıyla değil ama can bağıyla bağlanmıştık. Annemin gözleri dolmuştu. Arabayı çalıştırdım ve Bursa'da ki yuvamızı geri dönmemek üzere terk ettik. Tam aile olarak geçirdiğimiz son yılları, deprem sonrası sardığımız yaralarımızı, abimin mezun olup dede, babadan sonra doktor oluşunun bize yaşattığı gururu ve benim üniversite yıllarımın hepsini geride bıraktık. Tüm bu saydıklarım; arabamın dikiz aynasında giderek küçülen bize el sallayıp veda eden komşularımızın ve Bursa'nın arasında kaldı ve yok oldu. 20 yıl geçmesine rağmen artık ruhuma nasıl işlemişse bazı geceler rüyamda Bursa'daki yuvamızda ailem tam olarak rüyalarıma halen girer. Bu veda sahnesi hatırıma geldi ve sizlerle paylaşmak istedim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder