Hüznün de yakıştığı insanlar var. Kederin siyah tonlarını cesurca taşıyan ve kendine güvenen insanlar. Kader belki de onların bu özgüvenini kanıp omuzlarına ellerini basıp yükleniyor. Hayatın gölgelerini ruhunda taşıyan insanları özel buluyorum. Onlarda ki dürüstlüğü seviyorum. Sonuçta güneşin kıymetini en iyi kıştan çıkan bilir. 1999 depremi nedeniyle göç edip Bursa'da yaşadığım yıllarda Ahmet Vefik Paşa tiyatrosunda Altan Erkekli'nin oynadığı bir oyuna gitmiştik. Oyunun adı İnadına Yaşamak'tı. Oyunun bir bölümünde şarkı vardı ve inadına, inadına, inadına yaşamak diyordu sahnede ki aktör. O cümle beynime mıhlandı. Hakikaten inadına yaşamalı insan. Sevmeli, gülmeli, düşünmeli... Sadece kendini değil etrafı da düşünmeli. Şu hayattaki anlamını keşfetmeli, tutkusunun peşinden dibine kadar gitmeli. Kabaya karşı kibar olmalı, zalime karşı alim, öfkeye karşı halim olmalı. Hz. İsa'nın dediği gibi: insan düşmanını bile sevmeli.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder