Yalnızlık benim tercihim. Ama geçen gün sokak kapısını anahtarla açarken birden bire zile basmayı özlediğimi fark ettim. Ne kadar uzun zaman olmuştu evde kapıyı açan olmayışı... Neyse ki kedim merdivenlerden çıkan adımlarımın yankısını duyar duymaz kapının ardına geçiyor ve miyavlayarak beni karşılıyor. Bu da bir şey. Şu günlerde Kral Kaybederse'yi seyrediyorum. Halit Ergenç'in oynadığı Kenan Baran karakteri, karizmatik, yakışıklı, zengin bir iş adamı. Kadınlar üzerinde doğal bir cazibe yaratırken onların ruhundan da anlayan bir yapısı var. Evli olmasına rağmen gömlek değiştirir gibi sevgili değiştiriyor. Olan arkasından ağlayan kadınlara oluyor. Kadınların ruhundan anlayan, dedim ama gerçekten anlasa başta her ne olursa olsun kendine sadık olan karısına ve bu kadar kadına acı verir miydi? Sabahattin Ali'den İçimizde ki Şeytan'ı okuyorum. Romanda sevmek ve aşk üzerine Ömer'in Macide'ye konuştuğu şöyle bir bölüm var: " Zaten anlatmak istediğim bir şey var, bin bir şekle sokup söylemek arzusuyla yandığım bir tek şey: O da sizi sevdiğim. Bunun dünyanın teşekkülünden beri kaç milyar defa tekrar edildiğini unutmuyorum, fakat siz söyleyin, canlılığından bir şey kaybetmiş mi? Kainatta hiç bir mevcudun olamayacağı kadar taze ve olgun değil mi?.. Bu öyle bir kelime ki, doğuyor ve doğuşuyla beraber kemali de içinde getiriyor. Sizi seviyorum... Başka ne söyleyeyim? Kenan Baran' mı yoksa Ömer'in Macide'ye ilk tanıştıklarında duyduğu aşk mı? Ben galiba ikincisindenim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder