Masumiyet nedir? Çocuklukta yaşanan ve büyüyünce bitecek olan bir masal mı? Henüz yıpranmamış bir aşkın başında kalpte hüküm süren bir büyü mü? Yoksa bir kadeh gibi kırılıp bin parçaya bölünmeden önce birine, kuruma, devlete veya hayata duyulan saf güven duygusu mu? Masumiyeti kirleten şey "bilmektir" Bu da deneyimle olur. Peki hiç yaşanmamış bir hayattın size sunacağı masumiyet ilüzyonunu mu tercih edersiniz yoksa " bilmeyi " hakikatin tadı acı olan şerbetinden içmeyi mi? Biraz sert oldu değil mi? Çünkü masumiyete ilüzyon dedim. Tanrı'nın gücü belkide bu kadar kötülüğün olduğu bir dünyada çocukları halen masumiyetle yaratmasında gizlidir. Hayat bence 3 evredir. Masumiyet, kirlenme ve bilgelik. Çoğumuz kirlenme evresinde takılıp kalıyoruz. Bilgelik hayat bize ne yaşatmış olursa olsun ona tekrardan şans vermektir. Kasanın içinde bir domates çürük çıktı diye tüm kasayı çöpe atmak yerine korkmadan kalanları da denemektir. Eğer 3. aşamaya yani bilgelik evresine varabilirsek masumiyet ilüzyon olmaktan çıkar.Masumiyet güvenmektir. Hayata güvenmek, kadere, Yaradana güvenmektir. Masumiyeti noksan bir kişi Tanrı'ya tam anlamıyla iman etmiş sayılmaz, diye düşünüyorum. Adem ile Havva masumiyetini kaybettiği için cenneti kaybetti. Cennet nefsinin her istediğinin sana sunulduğu, ölümsüz , refah içinde bir yaşamdan ibaret değildir. Cennet masumiyettir. Asla kirlenmemektir. Masumiyetin yittiği yerde kişinin zihnindeki cehennem başlar. Dostoyevski'den bir sözle bitiriyorum:
" Suçum her şeyi fazlasıyla derinden hissetmekti; cezam ise bundan sağ çıkmak oldu "
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder