Ne geliyorsa başımıza şu gururumuzdan geliyor. O gurur ki; kalp kırdığımızda özür dilememizi engelliyor ve dostlukların ilişkilerin katili oluyor, öz eleştiri yapıp hatamızı kabul etmemizi engelliyor hayatta gittiğimiz yanlış yollarda bizi tutsak ediyor, hayatı ve insanları küçümsememize neden oluyor ve bizi noksan bırakıyor. Tarihte ortaya çıkan ilk gurur vakası şeytana aittir. Şeytan, şeytan olmadan evvel Azazil yani meleklerin hocası olarak anılırdı. Tanrı Adem'i yarattığında meleklere " Adem'e secde edin " diye buyurdu. Şeytan hariç tüm melekler Adem'e secde etti. Şeytan kendinden daha üstün bir varlık yaratılmasını gururuna yediremedi. Tanrı'ya " Beni ateşten onu topraktan yarattın. Ben daha üstünüm. Adem'e secde etmem " diye isyan etti ve sonsuza kadar lanetlendi. Gurur insanın ayağında ki prangadır. Yanlış kapıdan girdiğini kabul etmek, yanlış odada bir ömür geçirmekten daha iyidir. Bu cümleye mim koyun. Ait olmadığımız yerlerde ömür tüketiyoruz. Gurur dediğimiz şey bir lanet. Şeytandan insana miras kalan bir lanet. İslamda kurban etmek var. Bu sadece bir hayvanı kurban etmek değil bence. İçimizdeki hayvanı yani gururunu kurban edebilenler hakikate açılan doğru kapıdan geçebileceklerdir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder