Birini sevmenin nedeni kuvvetli bir ışığa sahip olması mıdır? Hayata aynı "açıdan" bakanlar mı anlaşır yoksa aynı " acıdan " bakanlar mı? Derman olan derdi sevemez mi karanlığını ışığıyla doldurmak için. Zengin fakiri sevemez mi mütevazılığı öğrenmek için. Şifacı hastayı sevince gerçekten anlam kazanır. Varlık yokluk ile yanyana gelince değerlidir. Hayatta o zaman bir akış olur. Bu tıpkı artı kutuptan eksi kutba doğru elektrik akımı gibidir. Öğretmen öğrettikçe yeteneği bilenir. Mükemmellik eylem değil, alışkanlıktır. Aşk içinde böyledir. Aşk kapısından bir kere girilip içinde kalınacak altın kubbeli bir saray değil, sürekli kürek çekilecek bir saldır. Çünkü biz tekrar yaptıklarımızın toplamıyız. Her şey bu kadar belirsizken, hiç bir şey garanti değilken, insan neye tutunur? İnsan sevgiye tutunur. Yazının başından beri bahsettiklerim sadece kişiye duyulan bir sevgi değil. İnsan hayatı da sever. Kusurlarına rağmen sever tıpkı küçük bir çocuğu sevmesi gibi. Jacues Lacan şöyle diyor: Birini gerçek anlamda yalnızca sahip oldukları için değil, eksiklikleri için de sevebilirsiniz.Sevgi karşındakini kontrol edip yönetmek değildir. Bu kuvvetle yapılır ve kuvvetle yapılan şey doğal değildir.Sevgi kendini yönetmektir. Yani iradedir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder