Geçenlerde telefonum çaldı. Telefondaki kadın kendini tanıtmadan " Nerdesin sen? Sen nerdesin? " diye isyan etti. Birkaç saniye şaşkınlıktan sonra " T teyze sen misin? " dedim ve kısa bir sohbetten sonra soluğu onun evinde aldım. Kendisi ailemin tarihine şahit, dedemler ananemler, babam annem ve benim her halimi bilen yaşı 80 plus bir aile büyüğümüz dostumuz. Yazları bir kaç ay Yalova'da yaşar, kışları ılıman iklimli bir akdeniz kentinde yaşar. Kendisini uzun süredir görmemiştim boynuna sarıldım ellerinden öptüm. Bana dediği ilk şey " Beceriksiz kendine bir kız bulamadın " dedi. Güldük. Sonra ahirete göçen aile büyüklerinden bahsettik. Bana bir anda " Onur kimsen kalmadı " dedi. Normalde bu laf insana koyar ama ben o lafı duyunca kendimi çok güçlü hissettim. Yani şöyle diyim: gücümün farkına vardım. Çay ve kurabiyeler eşliğinde yarım saatlik sohbetten sonra müsadesini istedim ve kalktım. Şu hayatta aslında hepimiz birer savaşcıyız. Kimimiz kalabalık, kimimiz ıssızız. Bazen eş,evlat aile için hayatla mücadele veriyoruz bazen sadece kendimiz için... Egomuz: Her şey yoluna girdiğinde huzuru bulacağım, derken Ruh ise: Huzuru bul, her şey zaten yoluna girecek, diyor. Hayatım boyunca iddialı olmadım. Bazen yaşadığımız belalar egomuzu öldürmek için gelmiştir ben hep buna inandım. Sence de ruhun sesini dinlemenin vakti gelmedi mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder