Bir insan, bir dostluk, yaşanan bir duygu yada bir hal; uğruna verdiğiniz mücadele ve emek kadar değerli oluyor. O yüzden ben hayatın belli dönemlerinde yaşanan noksanlıkları ve kayıpları kötü olarak değil ders olarak görüyorum. Dersini alan insan hayatla ne yapacağını öğrenmiş oluyor. Bu çok önemli: dersini almamış bir cerrah hastayı kurtarabilir mi? Dersini almamış bir pilot uçağı uçurabilir mi? Dersini almamış bir yargıç adil olabilir mi? Şuraya geliyorum: insan da hayatın hakkını verebilmek için dersini almalı ve tutkuları uğruna mücadele etmeli. Tıpkı uçmak isteyen bir kelebeğin kozasındayken verdiği mücadele gibi. Bir kimse, bir duygu yada bir hal sadece onu sevdiğimiz için değerli değildir. Ona layık olmak için bize " değişme " gücünü ve mücadelesini ilham ettiği için de değerlidir. Everest'e tırmanan bir dağcı hava muhalefeti ( kar, fırtına ) nedeniyle zirve tırmanışından vazgeçebilir. Everest sadece zirvesine çıkıldığı zaman bir dağcı için değerli olmaz. O dağın iklim şartları olumsuzluk yaptığında inatlaşma yerine tabiatına duyulan "saygıdan" ötürü tırmanışa vazgeçebilme erdemini bir dağcıya verebilmişse işte bunun için de değerlidir. Nasuh Mahruki bir kitabında şöyle diyordu: " Herkes Everest'e tırmanamayabilir. Ama herkesin tırmanacağı bir kendi Everesti vardır " Bu ürettiğimiz bir sanat olabilir, hedeflediğimiz bir kariyer olabilir, ilgilendiğimiz bir spor olabilir, hayal ettiğimiz bir hedef olabilir. Biz yeter ki kendi Everest'imizi bulalım ve ulaşmak için mücadelemizi adayalım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder