Bir insan öldükten sonrada yaşayabilir. Dün bunu bir kez daha hatırladım. Dün akşam üzeri evimin sokağında ki dere kenarındaki kafenin bahçesinde bir arkadaşımla oturuyordum. Su almak için kafenin içine girdim. Benim komşu Aysel teyze ile simasına aşina olduğum başka bir teyze sohbet ediyorlardı. Beni görünce " Onur gel biz de senden bahsediyorduk " dediler. Yanlarına gittim. Simasına aşina olduğum teyze ( sonuçta Yalova küçük yer herkes herkesin simasına aşina ) " Onur anneye mi babaya mı benziyor " diyorduk dedi. Ben de " Valla annemin de, babamın da gözleri koyu renkti benim gözler yeşil, her halde beni hastanede karıştırmışlar, ben başkasının çocuğu olmalıyım " diyince üçümüz kahkahalarla güldük. Teyze " Oğlum baban çok iyi bir doktor ve çok iyi bir insandı. Bir sefer Bursa'ya kızımı göğüs hastalıkları hastanesine götürmüştüm ( 1999 Marmara depreminden sonra Bursa'ya göç etmiştik ) baban hastanede beni görünce ' Hayrola burda ne işiniz var ' demiş, elimdeki kağıtları alıp bir hafta bizimle ilgilenmişti. Baban saddce bize değil herkese karşı çok iyi ve yardımsever bir adamdı " dedi. Bunu duyunca gözlerim doldu. Ağlamadım ama... Teyzeye " Çok erken gitti. 2005 de. 21 yıl önce onu kaybettik " dedim. Sonra suyumu alıp dere kenarında ki masama döndüm ve bir sigara yaktım. Düşündüm, düşündüm... Rahmetli babamı düşündüm. Bir insan iyiyse, yardımseverse ölümünden 21 yıl sonra bile yolunun kesiştiği insanların gönlünde yaşamaya devam ediyor. Ölümünden 21 yıl sonra bile hakkında iyi şeyler kulaktan kulağa fısıldanıyor. Gerçek başarı bu olsa gerek. Bazı insanlar öldükten sonra bile yaşamaya devam ediyor. Selam olsun gönlü güzel, vicdanı temiz insanlara...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder