Hiç bitmeyen savaşların neferi oluyoruz bazen. Gönlümüzde süren savaşlar, aklımızda süren savaşlar, hayat gailesindeki savaşlar... İnsan vatanını koruyor cehennemin derinliklerinden gelen düşmana karşı. Bazen sevdiği, bazen ailesi bazen de kendisi oluyor o " vatan ". Vatanım sensin dediği bir maşuk'u varsa, cesareti de oluyor o insanın. Ölüm bazen sevdiğini kırmak, bazen sevdiğinin yanından ayrılmak, bazen de sevdiğinden habersiz kalmak. Tıpkı toprağından ayrılan bir ağaç gibi. Tıpkı defterinden koparılan şiirli bir sayfa gibi. Tıpkı hüzünlü hüzünlü bakan bir gözden ayrılan bir damla yaş gibi...Lakin aşkla karılmış, sevgiyle kutsanmış gönüller yenilmez oluyor. Hayat onları korkutmuyor. Şüpheleri, bilinmezlikleri ıslah edip dört nala gidiyorlar kiraz çiçeklerinin pembe yapraklarını başlarından aşağı aheste aheste döktüğü diyarlara, danslarını yapmak üzere. Kız ruhu, oğlan bedeni simgeliyor. Kız oğlana ihmal ettiği ruhunu, oğlan ise kıza ihmal ettiği bedenini hatırlatıyor. Bundan sonra hayatın dört dörtlük gitmeyeceğini biliyorlar. Ama birbirlerinin elini sonsuza kadar tutacaklarını da biliyorlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder