Abim

 Geçen hafta benim için harikaydı. Çünkü geçen kıştan beri görmediğim abim Yalova'ya beni ziyarete geldi. Hayat gerçekten tuhaf. Ben orta okula giderken abim Yalova dışında Tıp Fakültesini kazanmıştı. Gururluydum ama aynı zamanda üzgündüm. Gururluydum çünkü abim; dedemden, babamdan sonra ailenin üçüncü kuşak doktoru olacaktı. Üzgündüm çünkü hayatımızda ilk defa iki kardeş birbirimizden ayrılıyorduk. Hafta sonları eve gelmesine rağmen abimsiz geçen hafta içlerinde tabiri caizse sudan çıkmış balığa dönüyordum. Daha sonra büyüdük, hayatlarımız birbirinden ayrı şehirlerde gelişti ve ayrılığa da alıştım.Kardeş demek çocukluğunun en iyi arkadaşı demek. Şakalar yapıp birlikte güldüğün, ergen bir çocuk olarak hayatında ki ilk küfürleri sana öğreten, mahalledeki çocuklardan dayak yediğinde gidip o çocukları dövüp intikamını alan, annen baban artık olmasa da hayatta hep yanında duran, gölgesi bile yeten bir abinin olması dünyanın en güzel şeylerinden biri. Zamanımızı yazlığımızda geçirdik. Bol bol yüzdük, deniz kenarında oturup nefis yemekler yerken havayı turuncuya boyayan ve yavaş yavaş Yalova-İstanbul arasında ki Marmara denizinin ardına kayan güneşin oluşturduğu muhteşem gün batımlarını izledik. Hava kararınca balkonumuzda müzik dinlerken muhabbetin dibine vurduk. Bir de abimden müthiş bir şarkı öğrendim. Nikbinler grubundan Denize Doğru şarkısı. Bu şarkı abimle geçirdiğim muhteşem tatilin şarkısı oldu. Teşekkürler Tanrım bana abimle geçirdiğim bu muhteşem haftayı yaşattığın için.