Yıldızları seviyorsan karanlıkla da dost olmalısın. Hayat insanı tartıyor. Bir kefeye pişmanlıkları ve kaygıları boca ediyor. Karşı kefeye " şimdiyi " koymalısınız dengenizin şaşmaması için. Yıldızlar bile karanlığa muhtaç parlamak için. Sen de muhtaçsın. Kuytularında kalmış sırlarını güneşe kurban ettiğin gün " sahici " olacaksın. Tıpkı pinokyonun gerçek bir çocuğa dönüşmesi gibi. Yoksa bostan korkuluğundan bir farkın olmaz. Sadece gaak gaak gaök diye öten çirkin kargaları kaçırırsın. Sabır çok önemli. Ama kesinlikle beklemek değil. Derinleşmek...İyi-kötü şu hayatta başımıza gelen her şey bize derinleşme fırsatı veriyor. Derin ruhlar hayatı her şeyiyle kucaklayabiliyor. Seneca'nın dediği gibi: O halde bilgece bir duruş gerekir insana. İyiyken aşırı sevinmeyecek, kötüyken bedbaht olmayacak, bu değişken döngünün getirdiklerini yüreklice kabul edecek bilgece bir duruş.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder