Bir zamanlar, bir kaç hata önce:
uyuyordum. Bir yabancı bana uykuda olduğumu sezdirdi. Zaten rüya denen bu hayatta sadece sezdirilerek anlaşılabileceğini anladım. O güne kadar bildiğim tüm dogmalar ve kalıplar yıkılmıştı. Beynimin bekaretini kaybettiğim gün ne çok ağlamıştım. Nil Karaibrahimgil'in söylediği şarkıda ki gibi " Ben buraya çıplak geldim utanmam yok! " diyemiyordum çünkü utanıyordum. Gidilecek tek yol vardı. O da günahkarlar için hazırlanmış sırat gibi uçurumun iki yakasına gerilmiş bir ip... Evet ben artık bir cambazım. Ama bunu öğrenmek için kaç sefer düşüp yandığımı ne siz sorun ne ben söyleyeyim...
Bir zamanlar, birkaç hata önce:
Hayat gerçekti. Rüzgar eser, yağmur yağar, güneş doğardı... Sonra anladım: mantık algının menzili kadardı. Artık kelimelerim esip saçlarını okşasın. Artık bulutlu bakışların kalbime sevgi yağdırsın. Artık güneşin doğmasını beklemeden ben kendi ufkumdan doğayım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder