Kötülüğün en güçlü yanı sinsi ve kurnaz oluşudur. Sinsidir çünkü ortaya çıkmak için zayıf anımızı sabırla bekler. Kurnazdır çünkü müzakere edip yapacaklarını yapmak için vicdanımızı ikna eder. O yüzden bilge insanlar taşıdıkları tehlikenin farkında olanlardır.Cesur olmalıyız. İçimizdeki kötülükle yüzleşmeliyiz. " Arkadaş senin derdin ne?" Demeliyiz. Gölgelerimizi tanımlamalı, içimizdeki ateşe bakmalı, canavarlarımızı tutmalıyız. Kategorize edilen kötülükler sınırdan geçemez. Vicdandan onlara vize çıkmaz. Ateşler bakılıp anlaşılınca yangın çıkaramazlar çünkü özü anlaşılmış öfke zarar verme yetisini kaybeder. Bilgelik karanlığın yokluğu değildir. Karanlığı ona dönüşmeden tutabilmeyi öğrenmektir. Çocuklar saftır çünkü hayatın kötülüklerini henüz tecrübe etmemişlerdir. İnsan büyüdükçe kalbinin saflığını yitirir. Bardaktaki su içine çamur girince saflığını yitirir. Ama o bardağı denize daldırırsak içindeki çamur erir gider ve tekrar saf olur. Saf kalabilmenin tek yolu ana kaynak ile irtibat kurabilmektir. Denizin içinde bir damla, damlanın içinde bir deniz olduğumuzun idrakine varabildiğimizde mutlak huzura kavuşuruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder