Gölgelerin gücü adına dediğin sabah ne çok ağlamıştım. Hakikatin karşısında çırılçıplak kalmıştım. Elimdeki en değerli şey aklımdı. Sana sunabileceğim yegane şey; geçmişimi, şimdimi ve geleceğimi barındıran zavallı aklımdı. Zaten sonradan anladım ki o akılda bende değilmiş. Benden ayrı evrenin bir köşesinde titreşip duruyormuş. Sahibinin bir gün gölgelerden kurtulup aydınlığa kavuşmasını bekliyormuş. Titremesi üşümesindenmiş. Çünkü iki tatlı söze, başının okşanmasına, içten bir kucaklaşmaya hasretmiş. Bunları Katherene'den öğrendim. Beynimin bekaretini senle kaybettim. Fi tarihinde Bakırköyde halıları özlerken "aklımı kaybettim de buraya düştüm" diye üzülmüştüm. Halbu ki başından beri aklım bende değilmiş. Dışarıda bir yerdeymiş. Dr. Brown'un Delorean'ıyla 30 yıl öncesinden gelmeni ve onu ziyaret etmeni beklermiş. O seni herşeyden çok severmiş...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder