Sevmeyi temas etmek zannediyoruz. Oysa ki sevmek birbiri içinde çözünmektir. İki kişinin duygusal uyumudur. Aşk çocuk bahçesindeki bir tahtıravalliye binmek gibidir. Tek başına olmaz. Havalanabilmek için bir başka kişiye ihtiyacın vardır. Hayat düz bir yolculuk değil. İnişler, çıkışlar var. Dalgalar var. Bu engelleri " uyumu " yakalayanlar kazasız belasız aşabilir. Gelecekte insanların bugünün romanlarında, filmlerinde geçen bir ömür süren evliliklere hayret etmelerinden korkuyorum. Sevmeyi sınırların kalkması zannediyoruz. Sınırlarını koruyamayan partnerler bir süre sonra duygusal çatışma yaşıyor. Çünkü karı koca da olsa, sevgili de olsa ilişkinin haricinde herkesin kişisel alanlara ihtiyacı vardır. Sevince sınırların kalkması değil, yargılamanın kalkması gereklidir. Kişinin partnerindeki iyi yanları ve kötü yanları görüp onun herhangi bir parçasını reddetmeden bütününü kabul edip sevmelidir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder