Sabah yürüyüşünün ardından deniz kenarındaki çay bahçesine oturuyorum. Sanki geçen hafta bizi dondurmamış gibi hava bugün güzel. Deniz sakin, kumsalda gezinen güvercinler sakin, ben sakin. Sade Türk kahvemi içince kendime geldim diye düşünüyorum. Bu "kendime geliyorum" cümlesine takılıyorum. Gelmek için biryerlere gitmek gerekir. İnsanlar oldum olası hep bir yerlere gidiyorlar. Çocukluklarından büyüklüklerine gidiyorlar. Radyoda tesadüf ettikleri nostaljik şarkıyı duyunca yada iki kadeh içip çakırkeyif olunca geçmişteki anılarına gidiyorlar. Hayaller kurup geleceğe gidiyorlar. İşe gidiyorlar. Tatile gidiyorlar. İnsanlar neden kaçıyorlar? Kendilerinden mi? Kendileriyle başbaşa kalınca, kendileri onlara ne fısıldıyor? Bunu yazmayacağım. Düşünmeyi size bırakıyorum...Dünyayı gezmiş ama bir türlü kendine gelememiş insanlar tanıdım. Kalabalık sülalesi ve etrafında büyüttüğü çocuklarıyla övünen ama kendine gelmeyi unuttuğu için kendini yalnız bırakmış insanlar tanıdım. Paranın, gücün, şehvetin altın saraylarına gitmiş ama geri dönüş köprülerini ahiretleriyle birlikte yakmış kendine geldiklerinde çok geç olacak insanlar tanıdım. İstediğimiz heryere gitmekte özgürüz. Ama kendimize gelmek şartıyla!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder