Çocukluğum seksenler ve doksanlarda geçti. Duvarlarla çevrili korunaklı sitelerin bu kadar yaygın olmadığı, bahçeli evlerin kat karşılığı müteahhite verilip kurban edilmediği, mahallelerin güvenli olduğu yıllardan bahsediyorum. O zaman bütün çocuklar, sokak çocuğu olma lüksüne sahipti. O zaman oyun konsollarında Fifa'da yada PES'de sanal maçlar yapmak yerine sokakta, bahçede, arsada gerçek maçlar yapardık. Belki tabletlerimiz ve Mine Craft oyunumuz yoktu ama biz mahalleden arkadaşlar bir araya gelir, karton kutulardan, naylon brandalardan, tahtalardan kendi evlerimizi yapardık. Mesela PUBG veya ROBLOX oyunu o zaman yoktu ama biz plastik tabancalarımızla hayalini kurduğumuz düşmanlarla savaşırdık. Bizler sosyal medya çocukları değil, sosyal çocuklardık. Sokak çocuklarıydık. Ülkemizde artık maalesef mahalle kültürü kayboldu. Çocuklarımızla birlikte kendimizi korunaklı sitelerdeki evlerimize hapsettik. Telefonların ve tabletlerin ekranlarından hipnotize edilmiş çocuklar var artık. Makinelerin insanları ele geçirdiği The Matrix distopyası gerçek oldu ama biz farkında değiliz. Bundan bir nebze olsun sıyrılmanın yolu: resim, müzik, sanat, edebiyat, futbol, basketbol, voleybol, spor. Çocuğunuzun muhakkak bu saydıklarımdan biri yada bir kaçıyla ilgili tutkusu olsun. Çocuğunuza sanatı, sporu sevdirin ve düzenli olarak yapması için teşvik edin. Çocuklarımız sosyal medya çocukları değil, sosyal çocuklar olsunlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder