Vakti zamanında 2 keşiş yürüyerek yolculuk ediyorlarmış. Bir nehrin kenarına gelmişler ve orada bir kadın görmüşler. Keşişlerin bir kadına bakması hatta konuşması bile kesinlikle yasakmış. Lakin kadın elbisesinin kirleneceğinden korkarak nehirden karşı kıyıya bir türlü geçemiyormuş. Keşişlerden biri hiç düşünmeden kadını kucaklamış ve onu sağ salim nehrin karşı yakasına geçirmiş. Daha sonra 2 keşiş yoluna devam etmiş. Öteki keşiş arkadaşına çok öfkelenmiş ve " Bizim kadınlara bakmamızın hatta konuşmamızın yasak olduğunu bilmiyor muydun? Sen ne yaptın? " diye sormuş. Diğer keşiş: " Ben o kadını 2 saat önce nehrin kıyısında bıraktım. Sen niye hala onu aklında taşıyorsun? " diye tebessüm etmiş. Bu tuzağa hepimiz bazen düşüyoruz. Bize ait olmayan yüklerin hamallığını yapıyoruz. Bazen geçmişin pişmanlıklarını, bazen geleceğin kaygılarını, bazen de kapıldığımız öfkelerin döngülerine kapılıyoruz. Gemi etrafı denizle çevrili olduğu için batmaz, içine su almaya başlayınca batar. O yüzden kontrolümüz dışında gelişen olaylara aklımızı teslim etmemeliyiz. L.Durrell'in şu sözünü unutmayalım: " koca bir saman yığınını tutuşturmak için tek kibrit, aklı ateşe vermek için tek sözcük yeterlidir "
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder