Yolu yarıladıktan sonra hayat karşıma " iyileri" çıkardı. Anladım ki toyluğumu kabusa çevirenler, şu an ki huzurumun zekatıymış. Hayatta hiç bir kavga kendimle olan savaşım kadar yıpratmadı beni. Sonuçta bedenim pes etti, ruhum hükmedecek bir beden bulamayınca sakinledi. Kırkımdan sonraki kalenderliğime bazen şaşıyorum. Beyaz bayrak sallayıp teslim oldum ama asla mahkum olmadım. Ben sadece bir savaş kaybettim lakin bağışlandım. Anladım ki kalp saraydır, sevgi ise sultan. Sevgiden olan bir sultandan zaten merhamet beklenir. Yarası olmayan şifacı olamazmış. Yazdım iyileştim, yaşama sanatına ilişkin yazılarımla başkalarına da iyi gelmeyi diliyorum. Olayların üzerine çıkabilmeli ve olana bitene yukardan bakmalı insan. Hayatta ölüm hariç; geri alınamayacak, telafi edilemeyecek hiç bir şey yok. Çatın, aşın, sağlığın ve imanın varsa senden mutlusu olmamalı. Şükret ve yaşamana bak. Yaşamak ne güzel şey. Ölüm hak. Bir gün hepimiz bu dünyadan gideceğiz. Sana bir şey söyleyeyim mi sevgili okur: ölmekten korkma; hayatı hiç yaşamamış olmaktan kork.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder