İş görüşmesine, okula, toplantıya yada flört randevumuza geç kalmak istemeyiz. Modern hayat hepimizi her yere yetiştirmeye çalışıyor. Her yerde olmaya ve her şeye yetişmeye çalışıyoruz. Tüm bunlar olup biterken farkına varmadığımız çok önemli bir şey var:Biz kendimize geç kalıyoruz. Diğer şeylerin telafisi var ama kendimizi ihmal etmenin telafisi yok. Ruhumuz sabırlıdır. Onu tekrar hatırlamamız için yıllarca sabırla bekler. Ama onun da sabrı bir yere kadardır. Sonunda kaçıp gider. Ruhunu kaybetmiş insan gerçekten mutlu olamaz. Gerçekten huzurlu olamaz. Çok uzaklara yapılan şatafatlı seyahatler, AVM'lerde paraların ezildiği çılgın alışverişler, her gece sarhoş olunup tensel hazların peşinde koşmalar içimizdeki o boşluğu dolduramaz. Hayatımızda önemli kararları alırken önce ruhumuza danışmalıyız. Bu benim ruhuma uygun mu, demeliyiz. Yoksa para da yerine konur, kariyer de telafi edilir, çevre de yeniden kurulur. Ama şu hayatta bir tek küsüp giden bir ruhun yeri dolmaz. Hayat bir dans. Biz tango yaparken ortamda oyun havası çalıyorsa o ortamdan çıkıp dansımıza uygun bir salona geçmeliyiz. Ruhumuzu dinlemeliyiz ki o da bizi dinlesin. Çamaşır makinesine bile kısa yıkama, uzun yıkama diye program veriyorken ruhumuzla da diyalog halinde olmalıyız. Kendimize geç kalmamalıyız.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder