Kitap

 İnsan için önemli olanı öz için önemli olanın önüne koyunca hata yaptık. İnsan diye bir şey icat ettik ve bu insan iç sesini duymaktan korktuğu için hayatını şehir adını verdiğimiz modern zindanların kalabalıklarında, karmaşasında ve gürültüsünde doldurdu. Şeytanın tarihte kullandığı en büyük hile insanın kendini unutturması oldu.Kendini unutan insan içindeki Tanrı'yı unuttu. İçindeki ışığı unutan insan gökdelenleri bin bir ışıkla aydınlatmasına rağmen karanlıkta kaldı. İnsan körleşti. Hayattaki ilahi ahengi görmez oldu. Sevgiyi, adaleti, merhameti, cömertliği kaybetti. Bu körlükle adına savaş dedikleri kanlı oyunlar sahnelendi. Masum kanı döküldü.Dinden çoktan çıktık ama farkında değiliz. Nasıl ki Kuran-ı Kerim'in tüm ayetlerine iman etmek zorundaysak Allah'ın yarattığı her canlıyı da sevmek zorundayız yaratılanı yaratandan ötürü. Etrafımızda dedikodusunu yaptığımız, kıskandığımız, kaba davrandığımız ve " Ben filancayı sevmiyorum " dediğimiz canlar da aslında birer " ayet "... Kitabın ete kemiğe bürünmüş hali. Senin Allah'ın yarattığı bir canı sevmeme gibi bir lüksün yok. Kitap " Oku " diye başlıyor. Dünya hayat kitabının sayfalarıysa karşına çıkan insanlar ise kitabın satırları. O yüzden; hayat kitabını oku, dünyayı oku, satırları yani insanları oku.Bu kitabı karanlıkta oyuyamayız. Kendimizi hatırlayıp içimizdeki O'nun ışığını açığa çıkarmalıyız. Özümüze değer vermeli tekrardan kendimizi keşfetmeliyiz. Kendini keşfeden  (içindeki ışığı bulan ) dünyayı keşfeder  (Hayat kitabını okur )