Bir gölge gördüm. Gölgeye " Sen nesin? " diye sordum. " Ben umudun gölgesiyim " diye cevap verdi. " Niçin sadece gece ortaya çıkıyorsun? " dedim. " Ben zor zamanda doğarım " dedi. " Cismin nerdedir? " dedim. " İçine bak " dedi. Bir an şaşırdım ve duraksadım. Gözlerim kendi dışımdaki dünyayı gösteren pencereler. Peki içimi ne gösterir, diye düşündüm. Muhabbet ettiğim gölge galiba zihnimi okudu ve şöyle dedi: " Kalbini dinle " dedi. " Umut işte orada yüreğinin tam içinde" dedi. " İyi de, kalbimi nasıl dinlerim " dedim. " Sana kalbini dinle demiyorum, kalbini DİN'le diyorum " dedi. Gölge devam etti." Her insanın Kabe'si kalbidir. Kalbini Kabe eylediğin vakit beni de bulacaksın sevgili dostum. Tanrı'nın sözü her yerde bu dünyada. Ancak sadece dinleyenler işitemez o kelamı. Onu önce kalbini DİN'leyenler ardından kalbini kullanarak sözlerini, eylemlerini, algılarını, düşüncelerini, duygularını kısaca hayatı DİN'leyenler Tanrı'nın kelamını işitir "
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder